เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขบวนรถแล่นไปตามถนนภายในเมือง ภายในห้องโดยสารค่อนข้างเงียบสงบ
ลู่หมิงยังคงนั่งอยู่ในมุมรับประทานอาหารส่วนตัวของเขากับฟางหานโม่ ผ่านโถงตำหนักแห่งการได้ยิน เขา ‘มองเห็น’ เหล่าทหารภายในห้องโดยสารด้านนอก บ้างก็นั่งเงียบ ๆ บ้างก็พักสายตา ดูเหมือนว่าการได้กลับมายังเมืองป้อมปราการจะทำให้ทุกคนผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำพวกเขาแล้ว
มีเพียงไป๋ลู่ หญิงชรา และเด็กสาวสองคนที่มีอายุแตกต่างกัน ซึ่งนั่งอยู่สุดปลายแถวที่นั่งทหารเท่านั้นที่กำลังกระซิบกระซาบพูดคุยกัน
ลู่หมิงไม่สนใจฟังบทสนทนาลับ ๆ ของเด็กสาว เขาหันกลับมาแล้วถามฟางหานโม่ที่ดูเหมือนกำลังง่วงนอนเล็กน้อยว่า
“ตอนนี้จะไปไหน กลับค่ายทหารหรือ?”
“ไม่” นายทหารหญิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเพื่อสลัดความง่วงออกไปแล้วกล่าวว่า “เราจะส่งคุณไปที่สถาบันก่อน ฉันจะไปทักทายคนที่นั่นสักหน่อย คุณเข้าเรียนได้เลย”