เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เขากินหลานสาวที่หนีไปพร้อมกับเขาในตอนนั้น”
สิ้นเสียงของไป๋ลู่ ทุกคนก็เงียบลง
ฟางหานโม่สูดหายใจเข้าลึก ๆ เหล่าทหารที่อยู่ด้านหลังเธอแต่ละคนต่างมีสีหน้าไม่พอใจ
“พูดต่อ” ลู่หมิงพยักหน้า สีหน้ายังคงเป็นปกติ
ไป๋ลู่สงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย ก่อนจะเล่าต่อ
“หลังจากโรงยิมถูกบุกทำลาย ฉันก็หลบซ่อนตัว
“แต่พวกเราไม่กล้ารับคนเพิ่มอีกแล้ว พวกเราเคลียร์พื้นที่ชั้นล่างสุดของรถไฟใต้ดิน ปลูกผักผลไม้ไว้จำนวนเล็กน้อย ลดการปันส่วนของทุกคนลง และผลัดกันออกไปหาอาหาร
“ตอนนั้น เขาและหลานสาวหลบอยู่ที่ทางแยกไม่ไกลจากพวกเรา ในห้องใต้ดินของตึกตรงหัวมุม ถือว่าค่อนข้างปลอดภัย
“บางครั้งเวลาที่ฉันออกไปหาอาหาร ก็จะแวะไปดูเขาและหลานสาวของเขาบ้าง
“เด็กคนนั้นยังเล็กมาก อายุเพิ่งสิบขวบต้น ๆ มีภาวะสายตาสั้นขั้นรุนแรงจากกรรมพันธุ์ ในยุคสมัยแบบนี้แทบจะเอาชีวิตรอดไม่ได้เลย