เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตูม!”
ลำแสงสีม่วงเข้มกวาดเฉียงผ่านอาคารสำนักงานสูงกว่ายี่สิบชั้น ตัดส่วนบนของอาคารขาดออกไปในทันที
เมื่อโครงสร้างรับน้ำหนักพังทลาย ส่วนบนของอาคารไม่ได้เลื่อนหล่นลงมาตามแนวรอยตัด แต่กลับหักพังลงมาโดยตรง พร้อมเศษดินและหินก้อนมหึมานับไม่ถ้วนที่ร่วงหล่นลงสู่ถนนเบื้องล่าง ก่อให้เกิดกลุ่มควันฝุ่นสูงหลายสิบเมตร
วินาทีถัดมา สัตว์ยักษ์ไททันร่างมหึมาก็พุ่งทะลุกลุ่มควันออกมาอย่างคล่องแคล่ว บินต่อไปโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ขณะที่ลำแสงนั้นยังคงพุ่งทะลุสิ่งกีดขวางต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนกำลังลง มันกรีดผ่านตึกสูงที่อยู่ไกลออกไปทีละหลังราวกับคมมีด
สมาชิกในขบวนรถต่างมองเห็นแสงสีม่วงที่ตัดผ่านเมืองในระยะไกลได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะมองด้วยตาเปล่าหรือผ่านอุปกรณ์กล้องก็ตาม
“ปืนใหญ่ผสานกายาใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ...”
ทหารหนุ่มคนหนึ่งมองลำแสงสีม่วงที่กรีดฉีกท้องฟ้าผ่านหน้าต่างสังเกตการณ์ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย
ข้างกายเขา ทหารหญิงสาวที่เพิ่งมีปากเสียงกับลู่หมิงก็จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเหม่อลอยไม่ต่างกัน โดยไม่พูดอะไรสักคำ
มีเพียงสีเลือดบนใบหน้าของเธอที่ค่อย ๆ จางหายไป