กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
บัดนี้เป็นปีที่สองของการหายสาบสูญอย่างลึกลับ
เผิงเจ้าอ้วนนั่งอยู่ในร้านบะหมี่ฝั่งตรงข้ามถนน สั่งบะหมี่เนื้อมาหนึ่งชาม แล้วก็เริ่มคุยเรื่องซุบซิบกับเถ้าแก่เนี้ย
"วันนี้ทำไมมากินบะหมี่คนเดียวล่ะ เพื่อนร่วมงานนายคนนั้นไปไหนเสียล่ะ?"
เผิงเจ้าอ้วนคีบเนื้อชิ้นใหญ่ยัดเข้าปาก: "อย่าเอ่ยถึงเลย หลังจากเขากลับมาจากเมือง A ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ตอนนี้คาดว่าคงวิ่งโร่ไปยุ่งวุ่นวายไปเรื่อยอยู่ที่ไหนอีกแล้วล่ะมั้ง"
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มพลางเอาผ้าเช็ดโต๊ะอยู่
"ทำไมตอนนี้ไม่เรียกเขาว่าคนบ้าแล้วล่ะ?"
"อืม... เหมือนฉันจะไม่ได้เรียกเขาแบบนั้นมานานมากแล้วจริง ๆ
หลัก ๆ คือ ตอนนี้เขาไม่ค่อยบ้าแล้ว..."
เผิงเจ้าอ้วนพูดพลางทอดสายตามองไปยังที่ไกลตา