กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สายตาของโจวไป๋มองติดตามเสียงไป และเห็นน้าหวังยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีระแวดระวังทั่วทั้งร่าง กำลังจ้องมองสุนัขดำข้างเท้าของโจวไป๋ด้วยความตึงเครียด
"ยืนอยู่ตรงนั้นอย่าขยับนะ" น้าหวังเอ่ยย้ำด้วยเสียงกร้าว
ต่อมาก็เดินตรงมาหาโจวไป๋ แล้วใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นสุนัขดำข้างเท้าเขาที่ยังคงแสยะฟันอยู่
เวลานี้เองโจวไป๋ถึงเพิ่งได้เห็นว่าสุนัขเสี่ยวเฮยตัวน้อยนี้มีจมูกยาว ไม่ใช่ตัวเดียวกับที่เคยเห็นในบ้านก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
"ถ้าแกยังแสยะฟันอีก คืนนี้ฉันจะกินเนื้อหมาแล้วนะ"
น้าหวังที่ไม่ได้ถูกระบบสิงสู่ยังคงเย็นชาเหมือนเช่นเคย เพียงประโยคเดียวก็ทำเอาสุนัขดำตกใจจนสั่นเทิ้ม
โจวไป๋คอยดูคนที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยตรงหน้า ในใจบังเกิดความทอดถอนใจนับหมื่นพัน