กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทุกคนมาถึงด้านข้างลานกิจกรรมรกร้างแห่งนั้น เห็นเพียงตรงหน้าของโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวยาว ยังมีจอผ้าขนาดใหญ่ที่เอียงเบี้ยวอยู่อีกผืนหนึ่ง
ฉากอันซบเซานี้ ราวกับคอยเตือนทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนั้นอยู่ไม่หยุดหย่อน ถึงสถานการณ์ของพวกเขาในยามนี้
สิ่งนี้ยิ่งทำให้ผู้คนที่เดิมทีอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกมากยิ่งขึ้น
“มัวอึกอักชักช้าอยู่ได้ ท้ายที่สุดแล้วเมื่อไหร่ถึงจะเข้าไปเรื่องเสียที?”
คนที่พูดคือผู้ชายผู้มีใบหน้าเด็ดเดี่ยวไว้ผมทรงสั้นเกรียนคนหนึ่ง
โจวไป๋คอยดูเขา ขณะที่กำลังคาดเดาสถานะของเขาอยู่นั้น เสี่ยวอวี่ก็เป็นฝ่ายลงมือก่อน แล้วเอ่ยคำตอบด้วยเสียงแผ่วเบา
“เขาชื่อไจ้หยาง เป็นผู้บังคับการหัวหน้าหน่วยของกองลาดตระเวน”
โจวไป๋พอได้ยิน ก็เข้าใจขึ้นมาในทันที