กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฉันว่านายกำลังเยาะเย้ยฉัน”
คนฆ่าสัตว์ร่างสูงใหญ่กำยำปิดกุมหน้า หันกลับมา คล้ายกับกำลังปาดน้ำตา
“เป็นเพราะฉันไม่อยากงั้นเหรอ? ชัดเจนอยู่แล้วว่าฉันทำไม่ได้ต่างหาก!
หรือว่าฉันต้องการจะฆ่าแค่หมูตัวนี้ตัวเดียวกันล่ะ?
ไม่ สิ่งที่ฉันต้องการทำ คือการเข่นฆ่าพวกมนุษย์กลายพันธุ์ทั้งหมดให้สิ้นซาก!”
หลังคนฆ่าสัตว์เอ่ยถ้อยคำโหดเหี้ยมจบ ก็กอดร่างอันอ่อนแอน่าเวทนาของตนเองไว้แน่นอย่างเสียใจ
โจวไป๋เองก็นึกไม่ถึงว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวของตนจะทำให้ชายฉกรรจ์ร่างล่ำบึ้กร้องไห้ออกมาได้ พลันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
คนชุดคลุมดำเห็นเรื่องนี้จนชินชาแล้ว: “ไม่เป็นไรหรอก เขาเป็นแบบนี้บ่อย ๆ รอให้เขาฆ่าหมูตัวนี้เสร็จ อารมณ์อาจจะดีขึ้นมาหน่อยก็ได้”