กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
มือของโจวไป๋ที่กำนาฬิกาพกอยู่นั้น อดไม่ได้ที่จะออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เขาแสร้งทำเป็นสงบ มองผ่านแก้วหน้าต่างที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก สบตากับผู้ชายชุดสีแดงคนนั้น
ผู้ชายชุดสีแดงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าก็ช้า ๆ เผยรอยยิ้มออกมา
เขาหันศีรษะกลับมา แกว่งไกวเก้าอี้เอนอย่างสบาย ๆ
ในมือถือกระดาษสีแดงแผ่นหนึ่ง ค่อย ๆ พับนกกระเรียนกระดาษขึ้นมาตัวหนึ่งอย่างเอื่อยเฉื่อย
นกกระเรียนกระดาษสีแดงถูกเขาถือไว้ในมือ แล้วโยนไปข้างหน้าเบา ๆ
เงาร่างสีแดงที่มีปีกเล็ก ๆ นั้น จึงช้า ๆ ตกอยู่ตรงใจตรงกลางของกอง “เครื่องจักรรกร้าง” เหล่านั้นเช่นนี้เอง
ราวกับเหยื่อล่อที่โยนลงไปในบ่อปลา เพียงชั่วพริบตาก็ทำให้ฝูงปลาโดยรอบแห่กรูเข้าใส่