กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
คนหนึ่งที่เดินอยู่หน้าปาร์ตี้และสวมหน้ากากสีดำให้ความสนใจพวกคู่อริในตรอกอีกสายหนึ่งเป็นคนแรก
ดังนั้น เขาจึงโบกมือให้เพื่อนร่วมทีมเบื้องหลังเพื่อขัดขวางไม่ให้พวกเขาดำเนินต่อขึ้นหน้า
ส่วนตัวเขาเองนั้นแนบชิดกำแพง หลบอยู่ที่หัวมุมของตรอก
ในจังหวะที่พวกศัตรูในตรอกข้างเคียงเข้าใกล้ตนเอง เขาก็ยื่นเท้าข้างหนึ่งออกไปอย่างเงียบ ๆ
เสียง “เพียะ” ดังขึ้นหนึ่งเสียง
มนุษย์ขนนกคนหนึ่งที่ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยขนนกไม่ได้ให้ความสนใจสิ่งกีดขวางใต้เท้า จึงล้มหน้าคะมำลงไปโดยตรง
ภาพอันไร้เดียงสาเช่นนี้ทำเอาโจวไป๋และเผิงเจ้าอ้วนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลมองดูจนตาค้างอ้าปากหวอ
“พวกแกอีกแล้วเหรอ?
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแก พวกเราจะไล่ตามจนคลาดสายตาไหม?”