กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋ยังคงทอดสายตามองออกไปนอกระเบียง เมื่อได้ยินคำถามของเหล่าโม่ จึงแสร้งทำเป็นสุขุมลุ่มลึกแล้วเอ่ยขึ้น
"เรื่องนี้ไม่สำคัญ..."
เหล่าโม่พยักหน้าอย่างเหม่อลอย "ไม่ค่อยสำคัญจริง ๆ นั่นแหละ..."
พูดจบ ปากก็พร่ำบ่นถึงจดหมายลาออกของตนพลางเปิดประตูเดินออกไป
โจวไป๋ยืนอยู่ตรงระเบียง หันศีรษะคอยดูตามเงาด้านหลังของเขา พลางเก็บเข้าความสุขุมลุ่มลึกเมื่อครู่ไป ทว่าในแววตากลับวาบประกายความผิดปกติขึ้นมาสายหนึ่ง
ด่านหนึ่งของเหล่าโม่นี้ ผ่านพ้นไปง่ายดายเกินไปจริง ๆ
หรือว่าเขาจะโง่จริง ๆ?
โจวไป๋คิดถึงตรงนี้ ก็หยิบออกมาเอาตราสัญลักษณ์หนวดดำอันนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รู้สึกอยู่เสมอว่าตนกำลังจะก้าวพ้นจากวังวนหนึ่ง แต่กลับยังมีอีกวังวนหนึ่งรอคอยตนอยู่