กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ผู้ยิ่งใหญ่หมายเลขหนึ่งอาจจะได้ตราสัญลักษณ์นี้มาตั้งแต่ตอนช่วยโจวไป๋ซักเสื้อผ้าครั้งแรก
เพราะเขาเป็นคนของหนวดขาว ถึงได้คอยปกป้องเขามาตลอดทาง
กระทั่งใช้ชีวิตของตัวเอง เพื่อบอกโจวไป๋ว่าในโลกใบนี้ควรจะเดินต่อไปอย่างไร
เขาเห็นลำแสงหนึ่งในวันคืนอันหม่นหมอง จึงตัดสินใจทุ่มหมดหน้าตัก
โจวไป๋กำแน่นตราสัญลักษณ์นั้น ให้ปลายแหลมบนตราสัญลักษณ์ทิ่มแทงจนเจ็บแปลบที่กลางฝ่ามือ เพื่อจะได้จำความรู้สึกนี้ไว้ให้ขึ้นใจ
“ออก...ออกไปได้ให้ได้...”
ผู้ยิ่งใหญ่หมายเลขหนึ่งพูดสามคำสุดท้ายนี้จบ ก็หลับดวงตาลงตลอดกาล
โจวไป๋หลุบตาลง หยาดน้ำตาในดวงตาก็พลอยกลิ้งตกลงมาด้วย
ที่ข้างกายเขา หัตถ์โลหิตหลายสิบคู่กำลังปีนป่ายต้องการจะเข้ามาตรงหน้าเขา