กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋เดินไปตามระเบียงทางเดินเพื่อมุ่งหน้ากลับไป
ตลอดทาง มองเห็นรอยเลือดผืนใหญ่บนพื้นอยู่เป็นระยะ ซึ่งยังไม่ทันการได้เก็บกวาด
มีผู้ป่วยบางคนย่อตัวลงกับพื้นสั่นเทิ้มอยู่บนพื้น ขณะที่รอบตัวพวกเขาส่วนใหญ่ถูกหมอหลายคนล้อมไว้ และกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุขยิ่ง
"สนุก สนุก สนุกจริง ๆ"
โจวไป๋เหลือบมองหมอเหล่านั้นที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแวบหนึ่ง ไม่อยากสบตากับพวกเขา จึงละสายตาออก แล้วเดินตรงไปข้างหน้าต่อ
เวลานี้ เขาเห็นหมอหญิงที่ถักผมเปียสองข้างคนนั้นปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าอีกครั้ง
และที่ด้านข้างของเธอ มีผู้ป่วยคนหนึ่งย่อตัวลงกับพื้น กำลังใช้มือปกป้องไว้ศีรษะของตนเองอย่างหวาดกลัว