ตอนที่ 364 กฎระเบียบการเอาชีวิตรอดยามกลางคืน

“ร้อง ร้อง ร้อง หนึ่งวันถึงค่ำรู้จักแต่ร้องไห้

วันนี้ฉันอยู่ข้างนอกใช้ชีวิตเยี่ยงหมาตัวหนึ่ง ทำไมฉันถึงไม่เห็นจะร้องไห้บ้างล่ะ?”

เสียงสะอึกสะอื้นของอาเจินริบหรี่เป็นอย่างยิ่ง โจวไป๋อยู่ในห้องของตัวเองจึงฟังได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก

ทว่าเสียงคำด่าทออย่างหงุดหงิดของอาหลงกลับลอยแว่วมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ดูท่าถ้าฉันไม่ทุบขาแกทุบจนหัก ไม่ช้าก็เร็วต้องมีหนึ่งวันที่แกจะจากไปจากฉันแน่ ๆ”

สิ้นเสียงประโยคนี้ของอาหลง โจวไป๋ก็ได้ยินเสียงของหนักฟาดตกลงมา พร้อมกับเสียงกรีดร้องของอาเจินที่ดังลอยมาด้วยกัน

โจวไป๋ยืนอยู่ในห้องรับแขก ในมือถือแก้วน้ำเอาไว้

ในจังหวะที่ได้ยินเสียงกรีดร้องนี้ลอยมา เขาก็รู้สึกเพียงว่าเลือดสดทั่วทั้งร่างพุ่งพรวดขึ้นสู่หน้าผาก