กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อีกาเองก็ค่อนข้างสับสนกับสภาพของตนเอง ถึงขั้นคิดว่าเวลายังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ
ทว่าโจวไป๋กลับรู้ดีอย่างยิ่งว่า ตอนนี้มันเลยเวลาสี่ทุ่มมานานแล้ว
“เอ๊ะ? นายไม่ได้คลุ้มคลั่งตรงเวลาตอนสี่ทุ่มหรอกเหรอ?
หรือว่านายจะคลุ้มคลั่งแบบไม่เป็นเวลากันแน่?”
ช่างตัดเสื้อตัวน้อยเดินเข้ามาเอ่ยสอบถามอีกา
อีกาไม่มีวิธีการจะตอบ อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นอะไรขึ้นเช่นกัน
โจวไป๋คอยดูอีกาที่ถูกมัดไว้ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา
เป็นเพราะวันนี้เขากินแต่อาหารปกติมาตลอดทั้งวันหรือเปล่า?
หรือว่าจะเป็นข้างในบ้านไม้หลังเล็กที่มีปัญหา ตราบใดที่จากไปแล้วก็จะไม่เป็นอะไร?
โจวไป๋รู้สึกว่า บางทีปัจจัยทั้งสองอย่างนี้อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกันทั้งคู่