ตอนที่ 316 มุ่งหน้าไปปราสาทปีศาจ

“เพื่อนเอ๋ย นายวิ่งช้าเกินไปจริง ๆ

รู้ไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหน?”

ช่างตัดเสื้อตัวน้อยพิงอยู่กับต้นไม้คอเอียง ท่าทางดูสงบนิ่งราวเมฆลมเป็นอย่างยิ่ง

โจวไป๋หยิบโทรศัพท์มือถือหยิบออกมาดูเวลา พบว่าตอนนี้ล่วงเลยมาถึงหนึ่งทุ่มตรงแล้ว

“ไม่มีอสุรกายไล่ตามนายเหรอ?”

โจวไป๋เก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ เดินไปข้างตัวช่างตัดเสื้อตัวน้อยพลางพิจารณาเขา

“มีสิ จะไม่มีได้ยังไง?

แต่เจ้าอสุรกายตัวนั้นมาเจอฉัน ก็นับว่าซวยบรม

น่าเสียดายที่พวกนายวิ่งเร็วเกินไป ไม่อย่างนั้นฉันยังพอปกป้องพวกนายได้อยู่”

สายตาของโจวไป๋ตกอยู่ที่เสื้อผ้าซึ่งถูกกิ่งไม้กรีดขาดของเขา และร่องรอยการกรีดขาดเช่นนี้ มีเพียงตอนหลบซ่อนอยู่บนต้นไม้เท่านั้นถึงจะปรากฏขึ้นได้