ตอนที่ 301 อำลาถนนของกิน

โจวไป๋กัดลงไปหนึ่งคำบนขนมแป้งอบที่ขอทานน้อยยื่นให้

ขนมแป้งอบชิ้นเล็กนั้นทั้งเย็นทั้งแข็ง โจวไป๋เคี้ยวในปากอยู่นาน จึงกลืนลงไปได้อย่างฝืนทน

ส่วนขอทานน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย พอกินขนมหมดแล้ว ก็เอามือทั้งสองประสานไว้ท้ายทอย พิงอยู่กับผนัง เงยหน้าคอยดูท้องฟ้า

“คุณอยู่เป็นเพื่อนดูดวงดาวกับผมสักหน่อยได้ไหม?

จากนี้ไป ขอทานแก่ก็ไม่มีวิธีการมาดูเป็นเพื่อนผมได้อีกแล้ว”

พอโจวไป๋ได้ยินเขาพูดถึงขอทานแก่ อารมณ์ก็กลับหนักอึ้งขึ้นบ้าง

หันหน้าไปมองเขา

เห็นเขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองจุดหนึ่งบนท้องฟ้า ดูเหม่อลอยไปบ้าง

บนใบหน้าไม่มีความโศกเศร้ามากเกินไป ดูเหมือนว่าสำหรับเรื่องแบบนี้ เขาเฉยชาเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ