กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋เห็นผมยาวดำคล้ำของฮวาหลินบดบังใบหน้าของเธอไปมากกว่าครึ่ง
เหลือเพียงดวงตาข้างเดียวที่แดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มา กำลังมองมาทางโจวไป๋ด้วยแววบ้าคลั่งอยู่บ้าง
“ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้?
ถ้าคุณบอกฉันเร็วกว่านี้สักสองสามวัน ฉันต้องตามติดเธอไว้แน่
ไม่มีทางปล่อยให้เธอจากไปจากสายตาของฉันเด็ดขาด”
ฮวาหลินลุกขึ้นยืน ซอกเล็บนิ้วมือทั้งสิบล้วนเปรอะเปื้อนเลือดสด
โจวไป๋มองเห็นดอกไม้สีขาวที่เธอติดอยู่บนศีรษะ รู้ว่าอันตรายกำลังเข้าใกล้เข้ามา จึงรีบเร่งพยายามปลอบขวัญประโลมอารมณ์ของเธอ
“คุณสุขุม ๆ ก่อน
เรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว ต่อให้ตอนนี้คุณเจ็บปวดเสียใจ มันก็ไม่อาจกอบกู้กลับคืนมาได้
สิ่งที่คุณทำได้ในตอนนี้ คือใช้ชีวิตต่อไปให้ดี”