กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋ทำได้เพียงยืนอยู่กับที่ ไม่อาจเคลื่อนไหวได้แม้แต่ครึ่งก้าว
หมอกหนาตรงหน้าทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
ผ่านไปไม่นาน โจวไป๋ก็มองเห็นเพียงหมอกควันสีขาวโพลนไปทั่วผืน
การขวางกั้นของหมอกหนา ทำให้โจวไป๋สูญเสียความรู้สึกปลอดภัย
ดังนั้นเสียงฝีเท้าที่คอยเข้าใกล้เขาอย่างต่อเนื่อง จึงยิ่งท้าทายเส้นประสาทของเขามากขึ้นไปอีก
"แปะ ปะ แปะ ปะ แปะ ปะ..."
เสียงฝีเท้าที่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังกระแทกเข้าใส่เนื้อในสมองของโจวไป๋ทีละที
ทั่วทั้งร่างของเขาเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทั้งหมด
ดวงตาคอยจับตาดูความเปลี่ยนแปลงที่อาจปรากฏขึ้นรอบข้างอยู่ตลอดเวลา