กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋กระโดดลงมาจากกองศพที่ทับถมสูงราวกับภูเขา
แม้เมื่อครู่ตอนต่อสู้กับอสุรกาย เขาจะดูสง่างามน่าเกรงขาม
แต่ตอนนี้ตัวเขามอมแมม เส้นขนจับตัวติดกัน ดูเหมือนแมวจรจัดน่าเวทนาตัวหนึ่ง
เสี่ยวเฮยแมวเดินไปด้านข้างอู่อิง ในใจรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าท่าทางที่ตนจัดการอสุรกายแบบหมัดเดียวจัดการหนึ่งตัวเมื่อครู่ จะทำให้ตกใจหรือเปล่าสำหรับเด็กหญิงตัวเล็ก?
หากทำให้ตกใจ ต่อไปเขาอาจต้องนอนค้างในพื้นที่รกร้าง
ต่อให้ไม่ต้องนอนค้างในพื้นที่รกร้าง ก็อาจต้องไปนอนหลับในห้องรกเละเทะของอู่หู่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาจึงเงยหน้ามองอู่อิงด้วยท่าทางน่าสงสารจับใจ