กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ดวงตาของโจวไป๋ยังคงจ้องมองใบหน้าเหลี่ยมของตาลุงคนนั้น
จากนั้นร่างกายทั้งหมดก็ถูกอู่อิงอุ้มลอยขึ้นมา
“ทำผิดต่อ ทำผิดต่อจริง ๆ
ฉันผิดเองค่ะ แมวที่ฉันเลี้ยงตัวนี้ไม่รู้ประสาเกินไป
ลุงหวัง คุณไม่เป็นอะไรนะคะ?”
อู่อิงพูดไปพลางกอดลูกแมวถอยหลังไปพลาง เกรงว่าจะลุงหวังจะโมโหใส่ลูกแมวของเธอ
ส่วนโจวไป๋ที่ถูกอู่อิงกอดไว้ในอ้อมอก ดวงตายังคงมองไปยังทิศทางที่ลุงหวังอยู่
เห็นเพียงเขาที่กำลังใช้ผ้าพันคอ พันห่อหุ้มใบหน้าส่วนล่างของตัวเองไว้
เขาได้ยินคำขอโทษของอู่อิง จึงเอียงหน้าไปด้านข้างหันมา
แล้วโจวไป๋ก็เห็นว่าในดวงตาที่โผล่ออกมาของเขานั้น กำลังแผ่ประกายความเย็นเยียบจ้องมองไปยังมาที่ตน