ตอนที่ 223 ถ้าไม่มีเหตุไม่คาดคิด ก็คงจะมีเหตุไม่คาดคิดแล้ว

ภายใต้แสงจันทร์ เงาร่างเหล่านั้นบ้างก็ยืนตัวตรงเดินมา บ้างก็คลานสี่ขา ทั้งหมดต่างมุ่งหน้าตรงมายังทิศทางของคฤหาสน์เก่า

โจวไป๋กลั้นลมหายใจ มองไปยังเหล่าอสุรกายพวกนั้น

เมื่อพวกมันเข้าใกล้เรื่อย ๆ ในที่สุดโจวไป๋ก็เริ่มมองเห็นรูปร่างหน้าตาของพวกมันได้ชัดเจน

เห็นเพียงไม่ว่าพวกมันจะเดินหรือคลาน ทั้งหมดล้วนมีใบหน้าของมนุษย์

เพียงแต่พวกมันดูเหมือนคน แต่ก็ไม่เหมือนคนเสียทีเดียว

โจวไป๋รู้สึกว่าพวกมันเหมือนซากศพเดินได้เสียมากกว่า บนใบหน้าเฉยชา มองไม่เห็นสีหน้าใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

โจวไป๋เห็นพวกมันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มตึงเครียดขึ้นมา