ตอนที่ 208 เขาใส่ใจคุณมาก

โจวไป๋ดึงกระดาษทิชชูออกมาสองแผ่น แล้วยื่นไปให้เธอ

ลูกสาวผู้อำนวยการหลินเงยหน้าขึ้นมองโจวไป๋ ประกายน้ำตาในดวงตาเลียบไปตามแก้ม หยดดรอปลงมาทีละหยด

โจวไป๋เห็นผู้ชายอายุห้าสิบกว่าปีคนหนึ่ง มาร้องไห้น้ำตาอาบหน้าอยู่ตรงหน้าตนเอง

ก็รู้สึกเพียงแค่ว่ากะโหลกศีรษะของตนเองเริ่มปวดตุบ ๆ ขึ้นมา

โจวไป๋ทนเห็นคนอื่นร้องไห้ไม่ค่อยได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่อาจทนเห็นผู้สูงอายุและเด็กผู้หญิงร้องไห้

ตอนนี้ดีเลย ทั้งสองอย่างมารวบรวมให้ครบอยู่ในตัวคนคนเดียวกันพร้อมกันเสียแล้ว

ความรู้สึกอันไร้สาระสิ้นดีนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าสมองทั้งศีรษะของตนเองส่งเสียงวิ้ง ๆ ไปหมด

เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้ตนเองเมินเฉยต่อสิ่งของเหล่านี้