ตอนที่ 196 ผู้อำนวยการหลินคลุ้มคลั่งทุกวัน

พอโจวไป๋พูดประโยคนี้จบ เสียงที่ใช้เล็บมือข่วนไปมาบนประตูห้อง ทันใดนั้นก็หยุดลง

กระทั่งเต่าบนโต๊ะ ก็หยุดจอดการเคลื่อนไหวที่เอาหัวกระแทกอ่างน้ำลงเช่นกัน

ซ้ำยังเบิกกว้างดวงตาเต่าของมัน จ้องเขม็งมองมาทางโจวไป๋อย่างรุนแรง

ในขณะที่โจวไป๋คิดว่า เรื่องวุ่นวายของคืนนี้ก็น่าจะสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

ทว่าเสียงนอกประตูกลับดังขึ้นมาอีกครั้ง

แถมคราวนี้ไม่ใช่การเคาะประตู และไม่ใช่การใช้เล็บมือข่วนไปมาบนประตูห้อง

แต่เป็นการใช้ร่างกายกระแทกประตูห้องอย่างแรง

“โครม โครม โครม...”

ทุกครั้งที่คนนอกประตูกระแทกหนึ่งที โต๊ะเขียนหนังสือตรงหน้าโจวไป๋ก็พลอยสั่นสะเทือนตามไปด้วย