กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หมาป่าที่สวมผ้ากันเปื้อนตัวนั้น มีรูปลักษณ์ที่ดูดุร้ายยิ่งนัก
เพียงแค่อ้าปากเล็กน้อย ก็มองเห็นฟันแหลมคมข้างในได้ทันที
เมื่อมันได้ยินคำพูดของโจวไป๋ ก็จ้องมองโจวไป๋อยู่นาน
มองจนโจวไป๋เริ่มจะรู้สึกขนลุกขึ้นมา มันถึงช้า ๆ เดินเข้ามาหาเขา
พอเข้าใกล้โจวไป๋ ทันใดนั้นมันก็ยกขาหน้าพ้นพื้น แล้วยืนด้วยสองขาขึ้นมา
การเคลื่อนไหวนั้นดูราวกับว่าเดิมทีมันก็ควรจะเดินแบบนี้อยู่แล้วอย่างไรอย่างนั้น
ในใจของโจวไป๋ชะงักไป
ภายในใจเริ่มมีการคาดเดาของตนเองเกี่ยวกับสถานะอย่างแท้จริงของสมาชิกในสถานสงเคราะห์แห่งนี้แล้ว
ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหมาป่าที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ตนเองเรื่อย ๆ