ตอนที่ 164 ความทรงจำของบู้จือ

โจวไป๋นึกถึงป้ายไม้ในกองหลุมศพแผ่นนั้น รวมถึงก้อนหินที่อยู่ใต้ป้ายไม้

และจิตสำนึกได้เช่นกันว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี

ขณะที่เถ้าแก่ร้านลูกกวาดซึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างแก้ว ได้หันศีรษะไปมองบูซ

“เร็ว รีบพาผมไปที่ห้องใต้ดินของปราสาทโบราณ”

บูซกำแน่นดาบยาวในมือ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วส่ายหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน

“ห้องใต้ดินอะไร? ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง มองไปยังเถ้าแก่ร้านลูกกวาด

มือที่กำดาบยาวอยู่นั้น ปูดโปนด้วยเส้นเลือดปูดอย่างเห็นได้ชัดเพราะออกแรงมากเกินไป

ทั้งหมดดูเหมือนสัตว์น้อยที่พร้อมจะเปิดฉากโจมตีได้ทุกเมื่อ