ตอนที่ 147 แขกคนที่ห้า

รถที่บูซขับยังคงจอดอยู่ที่หน้าตรอกเส้นเดิมเหมือนคราวที่แล้ว

โจวไป๋กลัวว่าการได้ยินของผู้เฒ่าจะไม่ค่อยดีจนขัดขวางการสื่อสารระหว่างพวกเขา

จึงยังคงพกสมุดเล่มเล็กและพู่กันติดตัวไปด้วย

เขาลงจากรถ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของตรอก

นับตั้งแต่แทงมือตัวเองจนเป็นแผลในคราวนั้น โจวไป๋ก็ไม่ได้ยินเสียงย้อนยุคนั่นอีกเลย

ภายในตรอกเล็กเงียบสงบมาก รอบข้างไม่มีคนสัญจรเดินไปมาเลยแม้แต่น้อย

โจวไป๋ใช้เวลาไม่นาน ก็เดินมาถึงทางเดินเล็กเส้นที่ร้านแผ่นเสียงตั้งอยู่

โจวไป๋เลี้ยวเข้าทางเดินเล็ก มองไปแต่ไกลก็เห็นว่าเหนือร้านแผ่นเสียงตรงปลายทางเดินเล็ก ป้ายไฟที่พิกลพิการแผ่นนั้นกำลังเปิดไฟอยู่

ประตูร้านเปิดอยู่

ชายชราผอมแห้งผู้นั้น นั่งอยู่บนเก้าอี้เอน