กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋ได้ยินเสียงจากในประตูหมายเลข 1 ก็พลันรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาบ้าง
การปรากฏขึ้นของ “มัน” มีเจตนาร้ายเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
เขามองไปยังประตูทั้งสี่บานตรงหน้าอีกครั้ง จากนั้นก็ก้มดูเวลาบนโทรศัพท์มือถือของตนอีกแวบหนึ่ง
ต่อมา ก็หาที่เหมาะ ๆ นั่งขัดสมาธิลงไปโดยตรงทันที
พวกผู้ชมเห็นการเคลื่อนไหวของโจวไป๋ ต่างก็ตาค้างอ้าปากหวอกันถ้วนหน้า
——“พี่ไป๋ นี่มันดำเนินการอะไรอีกล่ะเนี่ย?”
บนโทรศัพท์มือถือของโจวไป๋ แสดงเวลาปัจจุบันคือสิบโมงเช้าห้าสิบนาที
พนักงานของโรงงานผลิตยา ทำงานได้เพียงวันละสองชั่วโมง
สมมติฐานว่าพวกเขาเข้างานตอนเก้าโมง เช่นนั้นผ่านไปอีกสิบนาที ก็จะเป็นเวลาเลิกงานของพวกเขา