กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋เดินออกจากร้านเหล้า เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
ดวงจันทร์บนฟ้ายังคงกลมโตเช่นเดิม และยังคงแขวนอยู่ที่ตำแหน่งที่แท้เช่นเคย
ดูราวกับภาพวาดภาพหนึ่งที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนไปชั่วกาลนาน
ชั่วพริบตานั้น โจวไป๋รู้สึกว่าทิวทัศน์ตรงหน้าช่างเลือนลวงยิ่งนัก
เขาส่ายหน้าเพื่อให้ตัวเองรักษาสติไว้ จากนั้นก็ก้าวเร็วกลับไปยังเขตพักผ่อน
เขาหมอบอยู่บนริมหน้าต่าง คอยดูผู้คนที่เดินเข้าออกภายในร้านเหล้าฝั่งตรงข้าม
จนกระทั่งพนักงานทุกคนของร้านเหล้าเลิกงานออกจากประตูหลังไปแล้ว เขาจึงค่อยล้มตัวลงนอนหลับบนเตียง
และนอนหลับเต็มอิ่มไปอีกสิบชั่วโมงเต็ม
รอจนกระทั่งใกล้เคียงสี่โมงเย็น โจวไป๋จึงค่อยตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงดังของนาฬิกาปลุก