ตอนที่ 50 ใคร ๆ ก็เล่นละครเป็น

ตอนที่ 50 ใคร ๆ ก็เล่นละครเป็น

“ทำไม เรามาหาเจ้าไม่ได้หรือไร” สุ้มเสียงของจักรพรรดิจิ่งราบเรียบ มองไม่ออกว่ากำลังยินดีหรือกริ้วโกรธ

“ได้พ่ะย่ะค่ะ ขอบคุณเสด็จพ่อที่ทรงห่วงใย” เซียวว่านผิงประสานมือโค้งคำนับ

จักรพรรดิจิ่งจ้องเขม็ง เงียบงันไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นอีก “เมื่อคืน เจ้าโดดเด่นเสียจนใครต่อใครต้องยอมสยบ แม้แต่ฟางหงชิงก็ยังไม่กล้าครองตำแหน่งเจ้าสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนต่อ”

“เสด็จพ่อ ลูกเมาสุราพ่ะย่ะค่ะ เมาจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ” เซียวว่านผิงเกาหัวยิ้มเจื่อน

“เมางั้นหรือ” จักรพรรดิจิ่งแค่นเสียงฮึ “เมาแล้วจะแต่งโคลงกลอนอมตะเช่นนั้นออกมาได้หรือ”

“บังเอิญ บังเอิญพ่ะย่ะค่ะ” เซียวว่านผิงทำตัวราวกับเด็กที่ทำความผิดครั้งใหญ่

พอได้ยินคำพูดนั้น ซูจิ่นอิ๋งก็ใจสะดุ้งวาบ