เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 320 ทลายน้ำแข็ง ห้องทดลองโดมบนพื้นผิวโลก
แสงไฟในนครใต้ดินซีซานยังคงสว่างไสวและอบอุ่นดั่งช่วงเวลาก่อนวันโลกาวินาศ ทว่าหัวคิ้วของผู้อาวุโสเฉินผู้เชี่ยวชาญด้านนิเวศวิทยากลับขมวดมุ่นจนเป็นรอยลึกคล้ายอักษร “ชวน”
ในเรือนกระจกระบบนิเวศบนชั้นใต้ดินระดับสอง ทุกตารางนิ้วบนชั้นปลูกพืชไร้ดินที่พอจะใช้ประโยชน์ได้ล้วนถูกเพาะปลูกจนเต็มพื้นที่ แม้ผลผลิตที่นี่จะสูงลิบจนน่าตกใจภายใต้การหล่อเลี้ยงอย่างลับ ๆ ด้วยน้ำพุวิญญาณ แต่เมื่อต้องเผชิญกับปากท้องกว่าสามพันชีวิตภายในซีซาน อีกทั้งโควตาก้อนโตที่ต้องส่งมอบให้ฐานที่เจ็ดในทุก ๆ เดือน โอเอซิสใต้ดินแห่งนี้จึงมาถึงขีดจำกัดทางกายภาพที่จะรองรับได้แล้ว
“เจ้าเมืองซู พื้นที่ใต้ดินแม้จะปลอดภัย แต่กลับไร้ซึ่งแสงธรรมชาติ ต้องพึ่งพาการจำลองสเปกตรัมด้วยแอลอีดีเพียงอย่างเดียว ประสิทธิภาพการสังเคราะห์ด้วยแสงของพืชจึงติดคอขวดอยู่ตลอด” ผู้อาวุโสเฉินยืนอยู่หน้าภาพฉายโฮโลแกรมในห้องประชุมพลางชี้ไปยังทุ่งน้ำแข็งราบเรียบแห่งหนึ่งบนพื้นผิวโลกของซีซาน “พวกเราต้องขยายตัวขึ้นสู่ผิวดิน หากสามารถสร้างเรือนกระจกบนผิวดินได้ อาศัยแสงแดดอันริบหรี่ในยามกลางวัน ผสานเข้ากับการให้ความร้อนจากความร้อนใต้พิภพ ผลผลิตย่อมจะเพิ่มขึ้นได้อีกอย่างน้อยหนึ่งเท่าตัว”