ตอนที่ 147 ตั้งเวทีเล่นละคร คนนอกมองเห็นกระจ่าง

ตอนที่ 147 ตั้งเวทีเล่นละคร คนนอกมองเห็นกระจ่าง

ซูอี้หันกลับมามองลู่สือเหยี่ยน มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาสายหนึ่ง

ลู่สือเหยี่ยนประกอบลำกล้องปืนที่เช็ดทำความสะอาดเรียบร้อยกลับเข้าไป เกิดเสียงกระทบของตัวล็อกโลหะดังกริ๊กอย่างคมชัด

“การแผ่รังสีของหยกทมิฬ” ลู่สือเหยี่ยนแค่นยิ้มเย็น “ผู้หญิงคนนี้ไม่ไปเป็นคนเขียนบทถือว่าน่าเสียดายจริง ๆ”

“เขาก็เป็นถึงแพทย์มืออาชีพนี่นา การหาข้ออ้างเจาะเลือดสักข้อจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือได้ยังไง” ซูอี้ดึงลิ้นชักออกมา นำมีดสั้นยุทธวิธีสีดำเล่มนั้นรัดไว้ในปลอกมีดด้านนอกต้นขา พลางหัวเราะพูดว่า “ฉันจะขึ้นไปดูละครแล้วนะ ที่นี่ของเรามีนักแสดงอัจฉริยะอยู่คนหนึ่ง ไม่ไปดูคงน่าเสียดายแย่”

“อยากให้ฉันไปด้วยไหม” ลู่สือเหยี่ยนถาม