กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 115 ความทะเยอทะยานของหญิงเจ้าเล่ห์
“อ๊าก!” ตู้เชียนเชียนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด รู้สึกเหมือนกระดูกข้อมือจะถูกบดขยี้ ปากคีบในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น
คิ้วของลู่สือเหยี่ยนขมวดแน่นเป็นปม หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ เขาไม่ได้ลืมตา ปากละเมอพึมพำฟังไม่ได้สรรพ
“ซูอี้... อย่าไป... อย่ากลัว...”
น้ำเสียงแหบพร่าคละคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือด แฝงแววตื่นตระหนกที่พบเห็นได้ยากยิ่ง แม้จะหมดสติ เขาก็ยังหวาดกลัวว่าซูอี้ที่ผลุนผลันออกไปคนเดียวจะต้องตายอยู่ข้างนอก
ซูอี้รีบก้าวเข้าไปหาทันที
เธอไม่ได้ไปงัดมือของลู่สือเหยี่ยนออก แต่ยื่นมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อเย็นของเขาไว้ ก้มลงแนบชิดใบหูของเขา
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันกลับมาแล้ว” ซูอี้ปลอบประโลมเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน