บทที่ 26 สี่ปีแห่งความคิดถึง มิอาจเทียบหนึ่งอ้อมกอด

###บทที่ 26 สี่ปีแห่งความคิดถึง มิอาจเทียบหนึ่งอ้อมกอด

ในชั่วขณะนั้น ความอึดอัดหม่นหมองทั้งหมดในใจหลินชิงไป๋พลันสลายหายไปราวกับเมฆครึ้มถูกแสงตะวันสาดส่อง ความรู้สึกไม่สบายใจที่เคยมีกลับกลายเป็นความยินดีและตื้นตันจนแทบเอ่อล้น

ปลายนิ้วของหลินชิงไป๋สั่นไหวเล็กน้อยกลางอากาศ ราวกับยอดอ่อนของดอกสุ่ยเซียนที่กำลังพลิ้วไหว

เขารู้สึกว่าตนควรตักเตือนเด็กคนนี้เสียหน่อย ช่างไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย มีศิษย์ที่ไหนกันพบหน้าอาจารย์ปุ๊บก็โผเข้ากอดปั๊บเช่นนี้ หากมีผู้อื่นมาเห็นเข้าจะน่าอับอายเพียงใด

ทว่ายังไม่ทันที่ถ้อยคำตำหนิซึ่งปากแข็งแต่ใจอ่อนเหล่านั้นจะหลุดออกมา ซีอันก็แนบแก้มลงข้างใบหูของหลินชิงไป๋ ถูไถอย่างออดอ้อนพลางถามซ้ำอีกครั้งว่า “ท่านอาจารย์ ท่านคิดถึงข้าหรือไม่...”

หัวใจของหลินชิงไป๋อ่อนยวบลงทันที

ช่างเถอะ

เด็กคนนี้ก็เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เล็กแล้ว

หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเขาเองที่ตามใจอีกฝ่ายมากเกินไป เมื่อก่อนก็เคยปล่อยให้เด็กคนนี้ออดอ้อนเอาแต่ใจมาตั้งไม่รู้กี่ครั้ง จะเพิ่มอีกสักครั้งก็คงไม่เป็นไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินชิงไป๋ก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบแผ่นหลังของซีอันโดยไม่รู้ตัว เขาหลับตาลง ขนตาสั่นระริก ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “คิดถึงสิ”