บทที่ 20 ในสายตาอาจารย์ เจ้ายังคงเป็นเด็กดีเสมอ

### บทที่ 20 ในสายตาอาจารย์ เจ้ายังคงเป็นเด็กดีเสมอ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินชิงไป๋ แม่ทัพฉู่ก็ชะงักงันไปเช่นกัน

จากนั้นเขาก็โอนเอนร่างกายเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วตอบรับคำขอของหลินชิงไป๋ด้วยรอยยิ้ม

“ท่านอ๋องอวิ๋นวางใจเถิด! เมื่ออยู่ในสนามรบ ซีอันก็คือทหารใต้บังคับบัญชาของข้า ตราบใดที่ข้า ฉู่เจิ้ง ยังมีลมหายใจอยู่ ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งลูกศิษย์ของท่านอย่างเด็ดขาด!”

เมื่อได้ยินคำรับปากของแม่ทัพฉู่ หลินชิงไป๋ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาในที่สุด

หลังจากดื่มสุราสองจอกนั้นจนหมด หลินชิงไป๋ก็เดินโซเซจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ซีอันจึงต้องเข้ามาประคองเขาออกจากท้องพระโรง

ด้านนอกมีรถม้าจอดรออยู่ใต้บันไดเรียบร้อยแล้ว ขันทีผู้หนึ่งถือโคมไฟสีทองเดินนำอยู่ด้านหน้า ส่วนด้านหลังมีเหล่านางกำนัลเดินติดตามมาเป็นสองแถว

ภายในพระราชวังสว่างไสวด้วยแสงโคมไฟ อีกทั้งยังมีเตาถ่านให้ความอบอุ่นอย่างเพียงพอ ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูตำหนักออกมา สายลมหนาวเย็นเยียบก็พัดเข้าปะทะร่างอย่างกะทันหัน

หลินชิงไป๋เป็นคนขี้หนาวอยู่แล้ว เมื่อถูกลมเย็นพัดใส่ มือและเท้าของเขาจึงเย็นเฉียบลงทันที

เขาเดินตามฝีเท้าของซีอันลงบันไดไปอย่างช้า ๆ ได้เพียงสองขั้น จู่ ๆ ก็สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะงอตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วมือขาวซีดกดบริเวณท้องของตนเองเอาไว้