กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 99 ว่ากันตามเหตุผล ข้าเฉินซูก็ไม่น่าเคยไปล่วงเกินใครไว้นะ?
ช่วงพลบค่ำ หอพักชายห้อง 102
พวกเฉินซูสามคนออกจากหอพักไปตั้งนานแล้ว พากันกลับบ้านไปเตรียมขนของใช้ประจำวันอย่างพวกผ้าห่มมา
แต่ในห้องพักยังคงมีเสียงร้องเพลงอันไพเราะแว่วออกมา
“ซีหยางหยาง เหม่ยหยางหยาง...”
พวกหวังอวิ๋นสองคนกำลังยืนหันหน้าเข้าหากำแพงสำนึกผิด คอแหบคอแห้งไปหมดแล้ว แต่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาร้องเพลงต่อไป นี่สิถึงจะเรียกว่าทุ่มเทสุดใจ!
พวกนักเรียนที่เดินผ่านหน้าห้องพักต่างก็ทำหน้าพิลึก ถึงขั้นนึกว่ามีผีหลอกเสียอีก
“หวังอวิ๋น พวกเราน่าจะร้องจบแล้วมั้ง?”
“น่าจะจบแล้วแหละ...”
ต่อให้พวกเฉินซูจะออกไปแล้ว พวกเขาก็ยังไม่กล้าหนีไปเองตามอำเภอใจ บนประตูก็ยังคงมีมีดแล่หมูเล่มนั้นปักคาอยู่