กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 คงไม่ได้คิดถึงฉันจนร้องไห้หรอกนะ
ในหน้าจอทีวี จินสือเยี่ยนนั่งนิ่งสงบอยู่บนเก้าอี้รับเชิญ ตั้งใจฟังคำถามของพิธีกร เขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ท่าทางเย็นชาและสูงส่งไม่ได้ต่างไปจากตอนที่อยู่กับเธอเลยสักนิด เพียงแต่ดูซูบลงไปนิดหน่อย แนวกรามคมชัดขึ้น และรังสีรอบตัวก็ดูเย็นเยียบขึ้นกว่าเดิม
ซ่งเจี่ยอวี่จ้องหน้าจอทีวีจนตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกตรึงไว้กับโซฟาจนลืมหายใจ เธอมองอยู่อย่างนั้นโดยไม่กะพริบตา
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งภาพตัดไปและใบหน้าของจินสือเยี่ยนหายไปจากหน้าจอ เธอถึงเพิ่งได้สติ รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นบนแก้ม พอยกมือขึ้นแตะก็พบว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่