กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295
ไฟในห้องรับแขกสลัวมาก แต่ดอล์ฟก็ยังมองเห็นใบหน้าของเงาร่างนั้นได้อย่างชัดเจน
เป็นพ่อที่เขายำเกรงที่สุด
เขาย่างเท้าอย่างระมัดระวัง สถานการณ์เช่นนี้ดูออกทันทีว่ากำลังจะแอบออกไปข้างนอก
ดอล์ฟยืนนิ่งอยู่ที่ประตูเงียบ ๆ มองดูบานประตูถูกผลักเปิดออกแล้วปิดลงเบา ๆ อีกครั้ง