กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289
มาดามมิวร์แค่นเสียงเย็นชา
"ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ดูสิว่ายัยเด็กเหลือขอนั่นจะยอมเปิดประตูให้หรือเปล่า คิดจริง ๆ หรือว่านางยังเป็นเด็กโง่คนเดิมเหมือนเมื่อก่อน?! อีกอย่าง พวกแกสองคนก็เลิกคิดถึงเรื่องในเมืองได้แล้ว ตอนนี้อยู่ที่นี่ไปก่อน"
"แม่ แล้วนาฬิกาของหนูล่ะ? มันพังหมดแล้ว!"