กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233
โจวเหย่หลุบตาลง เอ่ยเสียงแหบพร่า
"มีเจ้ารองรับอยู่ ค่อยรู้สึกดีขึ้นเยอะ"
เสียงร้องไห้ของอ๋าวอูพลันหยุดชะงักลงทันที
เขารีบพลิกตัวกลับ หมอบแนบอยู่กับผนังด้านในของลูกปัด ออกแรงกลิ้งลูกปัดไปทางฝ่ามือของโจวเหย่ จากนั้นก็พยายามลดอุณหภูมิร่างกายของตัวเองลง เพื่อให้โจวเหย่ลูบแล้วรู้สึกสบายมือยิ่งขึ้น
เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้บ้าง