กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176
โจวเหย่นอนหลับไปอย่างมืดฟ้ามัวดิน
หากนอนคนเดียวก็คงไม่เป็นไร ถึงเวลาก็คงตื่นเอง
แต่เสียงหายใจของอ๋าวอูยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู พลอยถูกเสียงหายใจสม่ำเสมอนี้ดึงเคลิ้มตามไปด้วยตั้งแต่ลืมตาตื่น หลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โจวเหย่นอนหลับไปหนึ่งวันเต็ม กระทั่งท้องหิวจนทรมาน ถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน