กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39
ดวงตาสองข้างที่อ่อนโยนและเจือจางคู่หนึ่งจ้องมองมาที่ตนเงียบ ๆ เช่นนั้น
โจวเหย่บีบลูกปัดหยกในมือ จากนั้นก็โบกมือแล้วส่งเสียงอืมรับตามอำเภอใจคำหนึ่ง
เว่ยจวินยิ้มบาง ๆ
"เช่นนั้นฉันจะรอนะ"
เสียงของอ๋าวอูพูดแทรกขึ้นมาด้วยความเย้ยหยัน
"ฮึ"
โจวเหย่ไม่ได้เอ่ยอะไร สวมรองเท้าวัดแล้วเดินออกนอกประตู