กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20
เขาเอาแต่กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในลานเรือนแห่งนี้แล้ว
"ในลานไม่มีคน เช่นนั้นท่านอาจารย์น่าจะไม่อยู่ที่นี่กระมัง"
โจวเหย่ไม่ได้สนใจ เดินตรงเข้าไปหน้าต้นไม้ใหญ่ยักษ์ที่สูงเสียดฟ้า แหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน
เมฆขาวรายล้อมเรือนยอดไม้ มีกลิ่นอายแดนเซียนลอยอบอวลอยู่รางๆ