กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17
ทุกคนจากไปกันหมดแล้ว
โจวเหย่ใช้กำปั้นทุบลงไปที่กรงครอบตรงหน้า
คลื่นแสงสีทองบนกรงกระเพื่อมออก ชั่วพริบตา พื้นที่ทำกิจกรรมด้านในก็หดแคบลงมาเล็กน้อยกะทันหัน
อ๋าวอูเห็นเข้าจึงรีบเตือน
"ยิ่งเจ้ายิ่งตีมัน มันยิ่งหดเล็กลงนะ"
โจวเหย่กอดอกมองท้องฟ้าด้านนอกที่ค่อย ๆ มืดลงอย่างเย็นชา มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
"ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย"