กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13
ว่านเหิงเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายใกล้ตายเต็มที
ลมหายใจอ่อนรอน ใบหน้าซีดเผือด แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยเนื้อหนังเละเทะปรากฏรอยแผลเหวอะหวะขนาดเท่าผลวอลนัทอย่างเด่นชัด
ศิษย์ที่ยืนมุงดูรอบด้านต่างตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ
ผู้อาวุโสใหญ่เบิกตากว้างแล้วชี้หน้าโจวเหย่
"เจ้า... เจ้า... เจ้ามันคนชั่ว..."