ตอนที่ 347 เรือเหาะถึงนครหลวง ขุนนางคุกเข่า

ตอนที่ 347 เรือเหาะถึงนครหลวง ขุนนางคุกเข่า

หลังจากทิ้งคำขู่ที่ภายนอกดูแข็งกร้าวแต่ภายในขี้ขลาด

กู่เต้าอีไม่กล้าอยู่กับที่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

แสงสว่างวาบขึ้นในมือเขา เขาบีบยันต์ทำลายมิติระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดที่แผ่คลื่นมิติออกมาจนแตกละเอียด

แสงสีทองบาดตาสว่างวาบ กู่เต้าอีพากลุ่มผู้แข็งแกร่งระยะรวมกายที่ได้รับบาดเจ็บภายใน มุดเข้าสู่รอยแยกมิติราวกับสุนัขจนตรอก และหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ระหว่างฟ้าดินกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

หลินหยางเก็บร่างนิมิต มองไปทางทิศที่กู่เต้าอีหนีไป เขากรอกตาบนอย่างหมดคำพูด และอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วกลางขึ้นมา

“ถุย! นึกว่าเป็นพวกกระดูกแข็ง ที่แท้ก็เต่าหดหัว”