กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 102 ราชโองการพระราชทานสมรส ทิ้งกระบี่แต่งหน้า
“อ๊ะ!”
ไป่ทิงเสวี่ยมองดูเสาเหล็กในมือ ตกใจจนหน้าถอดสี ขอบตาแดงเรื่อ
“สามีอย่าตำหนิ... หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ...”
นางก้มหน้าลงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตาคลอเบ้า
“แม้หม่อมฉันจะเป็นผู้บำเพ็ญระยะสร้างรากฐาน แต่วรยุทธ์ที่ฝึกฝนในยามปกติค่อนข้างพิเศษ...”
‘พละกำลังจึงมากไปสักหน่อยเจ้าค่ะ’
“ยามปกติที่สวนดอกไม้หลังบ้านเดิม หากหม่อมฉันอารมณ์หงุดหงิด ก็สามารถ...”
“สามารถถอนต้นหลิวหลู่ลมขึ้นมาได้ หรือแม้แต่ถอนภูเขาจำลองที่จัดตกแต่งลูกนั้นขึ้นมา...”
เมื่อพูดถึงตอนท้าย เสียงของไป่ทิงเสวี่ยก็ยิ่งเบาลง เกรงว่าหลินหยางจะรังเกียจที่นางเป็นสตรีพลังช้างสาร