ตอนที่ 57 เสียงอินทรีร้องก้องหน้าภูเขา หวั่นหนิงสำนึกบุญคุณ

ตอนที่ 57 เสียงอินทรีร้องก้องหน้าภูเขา หวั่นหนิงสำนึกบุญคุณ

บนขนนกสีเงินที่ดูราวกับใบมีดนั้น

มีประกายอสนีสีม่วงกระโดดโลดเต้นไปมาเป็นระยะ

ดวงตาอินทรีสีทองคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความเย็นชาอันดื้อรั้นพยศ

แต่เมื่อมองไปยังหลินหยาง กลับแปรเปลี่ยนเป็นเชื่องเชื่อฟังอย่างยิ่งในทันที

“วันนี้จะพาเจ้าออกไปรับลมเสียหน่อย”

หลินหยางกระโดดทะยานขึ้น

เหยียบลงบนแผ่นหลังกว้างของอินทรีอย่างมั่นคง

เขายื่นมือไปดึงเว่ยหลินหลางที่ร้องอุทานด้วยความตกใจเข้ามาในอ้อมกอด

“เกาะให้แน่น”