กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 27 ใกล้ตาไกลตีนฟ้า เตรียมตัวสร้างรากฐาน
เสิ่นหนานจือเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว กัดริมฝีปากแดง
"ศิษย์พี่หญิง ท่านเข้าใจผิดแล้ว"
"หลินหยางมิใช่คนธรรมดาสามัญ เขา... เขาบรรลุขั้นหลอมปราณชั้นเก้าระยะสูงสุดแล้ว"
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ความหนาวเหน็บลึกถึงกระดูกในโถงก็คล้ายจะหยุดนิ่งไปครึ่งวินาที
บนใบหน้าน้ำแข็งหมื่นปีของเสวี่ยอู๋เฉินก็ปรากฏร่องรอยความหวั่นไหวที่หาได้ยากยิ่ง
"ขั้นหลอมปราณชั้นเก้าระยะสูงสุดงั้นหรือ?"
"นักบำเพ็ญเร่ร่อนบ้านนอกที่ไม่มีทรัพยากรของสำนักเนี่ยนะ?"
"เจ้าค่ะ"
เสิ่นหนานจือสูดลมหายใจเข้าลึกๆ