ตอนที่ 12 คนคุ้นเคยเสิ่นหนานจือ

ตอนที่ 12 คนคุ้นเคยเสิ่นหนานจือ

หลินหยางเช็ดมืออย่างเชื่องช้ามีมารยาท

“ต้งเอ๋อร์ เห็นชัดเจนหรือไม่?”

“โลกบำเพ็ญเซียนก็เป็นเช่นนี้ ไม่เจ้าตายก็ข้ารอด ต่อศัตรูไม่อาจใจอ่อนเป็นอันขาด”

หลินต้งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ท่านพ่อ ข้าจำไว้แล้ว”

ครึ่งเดือนต่อมา ภูเขาสูงตระหง่านปรากฏขึ้นตรงหน้า

พักที่โรงเตี๊ยมตีนเขาหนึ่งคืน

รุ่งสางวันถัดมา สองพ่อลูกก็มาถึงหน้าประตูสำนักชิงอวิ๋นในที่สุด

แหงนหน้ามองขึ้นไป ซุ้มประตูขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวทั้งก้อนตั้งตระหง่านเสียดเมฆ

ด้านบนสลักอักษร "ชิงอวิ๋น" ตวัดลายพริ้วไหวดั่งมังกรบินหงส์ร่ายรำ แฝงเจตจำนงกระบี่ที่น่าครั่นคร้าม