บทที่ 486 เสี่ยวตงเอ๋อร์ ผู้ทำคะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามัธยมปลายของเมือง

บทที่ 486 เสี่ยวตงเอ๋อร์ ผู้ทำคะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามัธยมปลายของเมือง

ภายในบ้านพักข้าราชการ ณ เมืองฝูโจว

หลังจากร่วมรับประทานอาหารและจิบชาพูดคุยกันสังสรรค์กันราวจิบชาสิบนาที ซ่งอวี้ก็ลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยลา "เว่ยเว่ย ฉันขอตัวกลับก่อนนะ ไว้ วันหลังหากว่างเมื่อใดค่อยมาหาฉัน แล้วเราค่อยไปเดินซื้อของด้วยกันอีก"

กู่ไฉเหว่ยแย้มยิ้มพลางตอบรับ "ได้เลย ฉันว่างเสมอ แค่เธอบอกเวลามาก็พอ"

ซ่งอวี้พยักหน้ารับ จากนั้นเอ่ยกล่าวลาเติ้งหยุนเฮิง บุตรชายของเขา และเติ้งต้าเหมย ก่อนจะเดินกลับเรือนไปด้วยความอิ่มเอมใจ

คล้อยหลังซ่งอวี้จากไป เติ้งหยุนเฮิงทอดสายตามองเติ้งต้าเหมยที่จัดการล้างจานชามเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า "ต้าเหมย เจ้าคอยดูแลอาเมามาปรนนิบัติเต็มห้าปีแล้วนะ ถึงวัยอันควรที่ต้องเริ่มคิดอ่านเรื่องตบแต่งแต่งงานได้แล้วล่ะ เดี๋ยวอาจะโทรศัพท์ไปหาท่านบรรพบุรุษรุ่นที่เก้า ให้ช่วยสืบหาคู่ครองที่ดีในบ้านเกิดเราให้"

หรือหากเจ้าไม่รังเกียจที่จะต้องแต่งออกไปไกลบ้าน อาก็จะช่วยเฟ้นหาบุรุษที่เหมาะสมให้ที่เมืองฝูโจวแห่งนี้ด้วยอีกแรง เจ้ามีความเห็นเป็นเช่นไรบ้าง?"

เติ้งต้าเหมยเอียงอายจนปรางแก้วซับสีเลือดระเรื่อก่อนตอบว่า "ท่านอารองเจ้าคะ หนูกระกูลยังไม่อยากแต่งงานออกเรือนในยามนี้ รอให้อาอาเมาเข้าเรียนประถมศึกษาเสียก่อน ถึงเวลานั้นค่อยมองหาคู่ครองก็ยังมิสายเกินการณ์เจ้าค่ะ"